Pokhara, idylliczne zagłębie backpackerów

Pokhara. To miasto, które hipnotyzuje swym pięknem miłośników sportów wodnych typu rafting, kajakarstwa czy podniebnych atrakcji takich jak paralotniarstwo. Położona w sercu gór Annapurny nad malowniczym jeziorem Phewa Tal gości coraz więcej turystów spragnionych hipisowskiego luzu i świeżego, górskiego powietrza.

Czytaj dalej „Pokhara, idylliczne zagłębie backpackerów”

W cieniu uśmiechu Kumari – Nepal w tydzień

Dochodzi dziewiąta rano. Straciłam rachubę czasu ile godzin już jestem w podróży. Zaglądam przez okno samolotu i podskórnie czuję niepokój. Moim oczom ukazuje się spektakularny widok: łańcuch Himalajskich szczytów. Lecimy tak nisko, że momentami mam wrażenie, że zaraz zahaczymy o jedną z majestatycznych gór.

Nepal, kraj który jeszcze do niedawna nie budził u mnie większych emocji stał się areną mojej azjatyckiej przygody. O wyjeździe zadecydowała okazja cenowa biletów lotniczych i łatwość zdobycia wizy tkz. „on arrival” na lotnisku.

Mimo tego, że Nepalczycy to ludzie o przyjaznym usposobieniu i kojącym serce wewnętrznym spokoju, który czerpią z mistycznej siły religii hinduizmu to kraj ten był targany przez wieki przez starcia polityczne poróżnionych braci-władców Khatmandu, Bhaktapur, Patan, ludobójstwo w rodzinie królewskiej, polityczny chaos pod rządami komunistycznej partii Maoistów i wreszcie nieprzejednany żywioł – trzęsienie ziemii. Kraj, w którym do 2008r. obowiązywał ustrój monarchii konstytucyjnej, która zakończyła się rozlewem krwi w rodzinie królewskiej. Kraj, którego gospodarka wciąż głównie opiera się na rolnictwie i wciąż rosnącym w sile sektorze turystyki. Gdzie 7  z 30 milionów Nepalczyków decyduje się na migrację zarobkową w krajach Zatoki Perskiej. To wreszcie kraj opanowany przez mistycyzm wszechobecnych świątyni buddyjskich i hinduistycznych, wiara w żyjące boginie – Kumari, w które wcielają się wybrane młode dziewczynki przed osiągnięciem fizycznej dojrzałości, przytłaczający smród spalin z tłoczących się na ulicach skuterów i przepiękny krajobraz himalajskich gór, który przyciąga turystów z całego świata.

Czytaj dalej „W cieniu uśmiechu Kumari – Nepal w tydzień”

W drodze na Mongibello* – co kryje w sobie Etna? (Część II)

6 rano. Budzi nas dźwięk uderzanych o siebie bębnów i feeria fajerwerków. Następnie tupot stóp na korytarzu śpieszących na zewnątrz. Przewracam się na drugi bok usiłując wycisnąć chociaż trochę snu, ale los jakby droczył się ze mną, bo nie daje za wygraną. Hałas dobiegający z placu tylko się wzmaga i towarzyszy temu nucenie pieśni religijnych.

„To chyba nici ze snu”, klnę w duchu.

„Najwyraźniej jedyną słuszną decyzją będzie wynieść się z tego miasta choć na chwilę”.

Czytaj dalej „W drodze na Mongibello* – co kryje w sobie Etna? (Część II)”

O Agacie, co Rzymianina nie chciała – kilka słów o wyprawie na Sycylię (część I)

Desperacka próba ucieczki przed zimą. W pogoni za odrobiną słońca, światła, uśmiechniętych i życzliwych twarzy, dobrego jedzenia bez wyrzutów sumienia. Marzenie się urzeczywistniło: ja w samolocie z siostrą w drodze na Sycylię w samym środku polskiej zimy!

Jednak los szykował inną niespodziankę. Plany ocieplenia się w miejscu uchodzącym za krainę słońca spełzły na niczym, ponieważ tuż po wylądowaniu przywitały nas szare chmury i mżawka. Katania, brzydsza siostra osławionego centrum sztuki i piękna- Palermo, nie napawała nas optymizmem. Ale nie traciłyśmy nadziei, w końcu tutaj deszcz to jednak coś nietypowego i na pewno zaraz przejdzie. I tu się myliłyśmy, ale o tym później.

Czytaj dalej „O Agacie, co Rzymianina nie chciała – kilka słów o wyprawie na Sycylię (część I)”

Kair po polsku czyli co przynosi podróż

Ósma godzina lotu, druga w nocy, ciało zmęczone podróżą, ale za to podekscytowanie w środku podtrzymuje funkcje życiowe i nie daje zmrużyć oka na pokładzie. Pełny rok. To właśnie dokładnie rok temu zostawiłam za sobą krainę słońca, żeby powrócić do krainy wiecznego chłodu. Pamiętam jak dziś swoje zupełne nieprzygotowanie na spotkanie z Bliskim Wschodem, niewiedzę, lekki niepokój związany z bardzo okrojoną wiedzą na temat tego rejonu głównie opartą o stereotypowe wieści europejskich monopolistów na „prawdę”. Jak teraz odbieram Egipt  z perspektywy czasu? Chodźcie!

Czytaj dalej „Kair po polsku czyli co przynosi podróż”

Koh Tao Koh Phangan – zabierz mnie do raju

Tajlandia. Bogata kuchnia, moc kolorów i zapachów, ociekające złotem świątynie, street food na każdym rogu ulicy, miłość granicząca z uwielbieniem dla niedawno zmarłego króla, raj dla lady boyów. To wszystko składa się na ten fascynujący kraj, od którego zazwyczaj zaczyna się eksploracja Azji południowo-wschodniej. Bo istnieje odpowiednia infrastruktura zarówno dla backpackerów jak i bardziej luksusowych turystów. Bo kuchnia zachwyca swoją różnorodnością. Bo w końcu nie brakuje tu pięknych wysp, a pogoda potrafi miło zaskoczyć nawet w porze deszczowej.

W tym wpisie chciałabym się z Wami podzielić wspomnieniami z dwóch wysp – Koh Tao i Koh Phangan. Pierwsza, uchodzi za raj dla płetwonurków i backpackerów, a druga jest gospodarzem cyklicznej imprezy Full Moon Party – największej na świecie imprezy na plaży.

Czytaj dalej „Koh Tao Koh Phangan – zabierz mnie do raju”

Kambodża, kochanka Pol Pota

Kambodża, kraj uznawany za jeden z najbiedniejszych w Azji południowo-wschodniej. Kraj, który nieśmiało otwiera się na świat, powoli zabliźnia rani, dzieli się ze światem tragedią, której doświadczył. W 1887r. stał się częścią Indochin Francuskich, następnie po prawie 66 latach doczekał się wyzwolenia spod jarzma kolonizatora francuskiego, by trafić prosto w paszczę monarchii wyzyskującej najbiedniejszą część społeczeństwa, a finalnie pod przewodnictwem Czerwonych Khmerów przeżyć zagładę 1/4 społeczeństwa. Kambodża, kraj zawsze trzymający się w cieniu, stroniący od angażowania się w konflikty zbrojne, stał się areną, na której rozegrał się jeden z najbardziej krwawych przejawów komunizmu.

Pol Pot do końca wierzył w swoją utopię komunizmu – wszechobecny głód, mordy na ogromną skalę – uważał to za wkalkulowane ryzyko i konieczny koszt, który należy ponieść, by doprowadzić do powstania społeczeństwa „Nowych Ludzi”. Z jednej strony kochał swój kraj, ale miłością zaborczą i interesowną. Kambodża, jego kochanka, finalnie miała stać się środkiem do osiągnięcia celu, nawet jeśli miało to oznaczać doprowadzenie jej do kompletnej ruiny.

Czytaj dalej „Kambodża, kochanka Pol Pota”